bwa, ge kunt da onder vanalles klasseren hé,...

Die goedheilig man blijft een twijfelgeval, we hadden dit jaar al een nieuwe moeten nemen omdat de oude zijn kleinkinderen groot genoeg waren om hem te kunnen herkennen...
we hadden nu een homoseksuele sinterklaas... klinkt een beetje weird mr toch...

veel vertaalplezier, het is trouwens een fijn gevoel te weten dat ik ni een forum deel met een dode...

Ma Bjornie toch, WAT ZEGT GIJ NU ALLEMAAL?

Sinterklaas kleinkinderen? Bedoel je de Pieten?
Herkennen? IEDEREEN herkent toch Sinterklaas zeker, allez, wie loopt er anders rond in een rood tafelkleed met een rode punthoed en een gele stok in zijn hand, meestal nog met (een) schimmel tussen zijn benen?
een nieuwe nemen?
homoseksueel?

Wat bazel je nou, man? Laat ik het maar toeschrijven aan overmatig drankmisbruik

*fluistert* psss Marjan, Sinterklaas bestaat ni ECHT... *lipt* sorry

| herlees vorige post |

ik zal maar ook trug eens meedoen. Want ik mis deze forumtijden toch wel een beetje, ik corrigeer mezelf, ik mis deze tijden enorm.

jeuuj nieuw volk
ale ja nieuw...

tssss emanuela komt erbij, en het forum valt stil....

moeten we daar iets uit opmaken?

Jaaaaa, maak er iets uit op !

God, nee, Bjorn, ik was gewoon zooooo onder de voet van wat ge in uw vorig-vorige post gezet hebt, dat ik er dagen niet goed van ben geweest...

Nu ben ik er weer terug wat bovenop, en inderdaad, ik besef nu dat ik 21 jaar maar al te naief ben geweest. Nu vallen alle stukjes in ekaar, en eigenlijk is het een opluchting...

Bon, bij deze is er tijd voor een nieuwe roddel, ik kondig hem aan en Emanuela werkt hem uit!! Hou u vast, hier komt-ie:

*
*
*
Van Coillie heeft gisteren een ware penis-monoloog gehouden !! (SHOCK)
*
*
*

Emanuela, gooi het erop! (Emanuela moet het vertellen als bedanking want ze wou ni naar de les gaan, maar ik heb haar toch op het rechte pad gehouden, en geef toe, het was de moeite waard, hé? Niet alleen een heus piemelverhaal, ook nog eens gelauwerd om de dichtkunsten! Chapeau!) :p

NIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIICE
komaan Emanuelaaaaaaaaaa

ik heb net min of meer het hele verhaal van de Jan zijne penismonoloog gehoord and I gotta tell you it was NOT pretty
dingen als "het lid was niet behaard" en "zijn duimpje" enzo uit de mond van Jan horen is gewoon FOUT

Hahaaaaa

Wat mooi van je, Silke, zo een tipje van de sluier oplichten om de spanning te verhogen. Nu wil Bjorn ZEKER dat Emanuela in detail treedt

eender wie, ik wil het gewoon weten xD

Tja, Bjornie-boy, het ziet er naar uit dat dat nog wel een tijdje zal duren ... :p je zal het iemand privé moeten vragen...

Maar nu even een opperbelangrijke mededeling:

HET SNEEEEEUWT!!! Voor de eerste keer dit jaar :p

...en ik ging net vandaag ijverig zijn en de bib nog eens een bezoekje brengen voor mn paper... Mss liggen de straten bij jullie open, maar ik woon in de bergen, en daar komen ze dus niet strooien, snif... Maar ik ga het er toch op wagen, alles voor de paper, hé!
Hopelijk zie ik jullie allemaal nog terug, maar anders zien jullie me vanavond wel in het nieuws, bij de rubriek "gekneusde ribben en schedelfracturen".

Alleszinds tot gauw!

Ciao !! (eeeh, da rijmt! :p)

ik wou hier juist komen zeggen, dat het blok was en dus wat meer leven op het forum mocht komen... wat moeten we anders doen tijdens onze pauzes...maar dus...

Marjan, veel succes gewenst...!!! Ge kunt miss de slee nemen en zo ne berg afslee- is dit eig wel een ww?-en en hopen dat je genoeg vaart maakt op er ook weer op te geraken...

Veel sneeuwpret gewenst, I know I will

Pffff, kben ondertussen terug thuis en ik heb mn mening moeten herzien (alleen domkoppen herzien hun mening nooit!) :
1) Ik HAAT sneeuw
2) ik heb NIET ALLES over voor de thesis

En dan nu de achtergrond waardoor u deze twee quotes beter kan plaatsen:

Zoals eerder vermeld, woont Marjan in de bergen en lag haar straat vanmorgen dan ook potdichttoegesneeuwd. Ze mocht dus om te beginnen ganse straat uitwandelen vooraleer in de bewoonde wereld te komen. Gracieus als ze is, kon Marjan zich echter moeiteloos rechthouden, so far so good. In de bewoonde wereld terechtgekomen, klom ze op haar stalen ros (ook wel eens velomobiel genoemd), om berg numero 2 af te sjeezen, maar dat sjeezen ging iets minder vlot dan voorzien, aangezien alle sneeuwvlokjes blijkbaar van naderbij kennis wouden maken met Marjans beide oogbollen. Al knipperend moest ze dus voortglijden, dat was een mooi gezicht! Maar bon, met veel moeite en ongelooflijk originele smoelen is Marjan toch tot aan de bib van Letteren geraakt, om daar de queeste voor artikels aan te vangen. Die vlotte echter niet echt, en na een uurtje getaffel en geregistreerd op louche sites die haar wilden laten betalen voor artikels, verliet Marjan de bib zonder artikel rijker, snif Toen ze terug aan haar zorgvuldig op slot gedraaide stalen ros kwam, bemerkte ze echter dat ze deze net iets te zorgvuldig op slot gedraaid had, het sleuteltje bleek namelijk onvindbaar! Na een half uur zoeken, besloot Marjannetjelief toch maar naar haar vaders werk te glijden, om te vragen of vaderlief tijdens de middagpauze het reservesleuteltje thuis wou gaan halen. Ondertussen zou Marjan zich wel al shoppend bezighouden. Onderweg naar de shopsels begon Marjans concentratie echter te tanen, en pardoes, daar stapte ze zomaar in een kletsnatte ijskoude sneeuwwaterplas. Al zompend probeerde Marjan toch nog wat koopjes te bemachtigen, maar helaas, er hing alleen maar brol in de winkels (en nee, ze draagt geen brol, foei aan al wie dat zonet gedacht heeft!). Dan maar naar de bank, gaan kijken hoeveel intrest Fortis nog over heeft voor de trouwe klanten. Bij Fortis aangekomen, werd Marjan echter met een nieuw dilemma geconfronteerd. In de hall waren namelijk vier terminals geïnstalleerd, waarvan eentje dat geen uittreksels kon geven, eentje dat tijdelijk (maar wel al sinds vorig jaar!) buiten dienst was, eentje waarvoor een dametje met schoothond naar zoonlief aan het bellen was om te zeggen dat haar kaart was ingeslikt en dat ze nu moest wachten tot Securitas haar kwam redden, dus bleef er nog maar een terminal over. Ik herhaal: één terminal, en dat om alle trouwe klanten van Fortis te bedienen! OK, er zal de laatste maanden wel wat gesnoeid zijn in het personeelsbestand, maar één terminal is toch wat onderdreven, vind je ook niet. Na een kwartiertje wachten, kon Marjannetje eindelijk aan haar teerbeliefde centjes, ware het niet dat ze bij het kiezen van de optie "afschriften" de vriendelijke mededeling op het scherm verscheen dat deze optie vandaag uitzonderlijk niet beschikbaar was!!! AAARCHHH! Maar, optimist als ze is, verloor Marjan haar moed niet, en besloot ze nog wat verder te shopperen, ze moest namelijk toch nog een uur wachten voordat vaderlief haar kwam redden met de sleutel tot het stalen ros. Maar wat vindt Marjan wanneer ze een van de vele paskamertjes induikt? inderdaad: het onvindbare sleuteltje, dat blijkbaar toch niet zo onvindbaar was aangezien het gewoon in het voorzakje van Marjans rugzak zat… Vreugde alom, Marjan kon haar ros bestijgen en huiswaarts (naar de WARMTE) keren. Toen ze op weg naar het stalen ros voorbij Fortis kwam, zag Marjan dat het ganse terminalhalletje ondertussen leeg was. Dit was haar kans, snel nog eens proberen afschriften af te halen. Wat een geweldig plan was dat, ware het niet dat de Fortisdeur ondertussen vergrendeld was, al even vast als het stalen ros was ze! De boorgaten waren stille getuigen van de tijd van weleer, ik veronderstel de late middeleeuwen, waarin er zo een toegangsbakje aan de deur hing, waar je dan met één vloeiende beweging met je kaart de deur kon ontgrendelen, maar dat bakje was voor een of andere weldoordachte reden, ik veronderstel tijdens de renaissance, zorgvuldig van de deur gehaald. *zucht* Marjan zompte dan maar verder en eenmaal aan haar stalen ros gekomen, sleede ze vliegensvlug (nuja, neem dat maar met een korreltje zout) huiswaarts. Maar wie kwam ze onderweg tegen? Moedertjelief! Nu moeten jullie weten dat Marjan haar moedertjelief erg “in” , “hip” en “cool” tegelijk is, en zij verplaatst zich heden ten dage met een heuse scooter! Maar wat moedertjelief niet wist bij de aanschaf van de scooter, was dat dit soort vervoersmiddelen niet erg op sneeuw gesteld zijn (unlike Marjan in haar jonge dagen). Gevolg: Marjan mocht meehelpen moedertjeliefs scooter de berg op te stoempen, en wanneer ze daarmee klaar was, mocht ze helemaal terugkeren naar haar stalen ros, om die dan helemaal alleen dezelfde berg op te stompen. “Wat een heuglijke dag” neuriede Marjan ondertussen, met een grote, grote, welgemeende glimlach op haar gezicht, u kan het zich zo al inbeelden… Thuisgekomen stond er Marjan nog een heerlijkere verrassing te wachten. Ze zou namelijk vanavond gaan babysitten, en zou zich daarbij met de fiets moeten verplaatsen, aangezien het niet zeker was of het gezin wel over een automobiel beschikte om Marjan achteraf terug naar huis te glijden. Moedertjelief vond dit echter te gevaarlijk door de sneeuw, en belde daarom prompt, zonder medeweten van Marjan, naar een andere babysitter om te vragen of die de job niet wou overnemen. Deze stemde natuurlijk –d’oh- in, en moedertjelief kwam Marjan vrolijk vertellen dat zij “het probleem had opgelost en iemand anders in haar plaats zou gaan”. Wanneer Marjannetje protesteerde dat ze wel had gerekend op het geld van die opdracht en dat het voor haar helemaal geen probleem was om er te geraken, antwoordde moedertjelief dat het nu eenmaal zo geregeld was en dat Marjannetjelief daar nu geen probleem van moest maken.

Tot zover Marjannetjes half dagje, hmmm, I love 2009! En ik herhaal : IK HAAT SNEEUW

Eventjes om de wereld te laten weten dat het ondertussen al iets beter met me gaat, en dat o.a. dankzij Bjornieboy, die zich volledig kostenloos ten dienste heeft gesteld voor mn thesis!

Hij is daarbij de eerste die een vermelding in mn dankwoordje heeft verdiend!

Geproficiateerd!